روزمرّگی

بعضی وقتا پشت کامپیوتر می‌شینی و دنبال یه چیزی می‌گردی تا …. نمی‌دونم تا چی اما فقط می‌گردی، دنبال چی؟ خودت هم نمی‌دونی. اگه تو کامپیوتر پیداش نکنی جاهای دیگه دنبالش می‌گردی، اینترنت. بالآخره پیداش می‌کنی. دانلودش می‌کنی و شروع می‌کنی به گوش دادن.

تازه می‌فهمی مدت‌هاست که تو گلوت یه چیزی گیر کرده. چرا و چطوری نمی‌دونی اما با گوش دادن به اون، سدِّ چشمات می‌شکنه، آبِ پشتش سرازیر می‌شه و جالیز صورتت رو سیراب می‌کنه، و تو خوشحالی که هیچ‌کس نیست تا جلوی شکستن این سد رو بگیره. دوباره و دوباره گوش می‌دی و انگار نه انگار که ۲۷ سالته و مدت‌هاست از زمان گریه کردنت می‌گذره.

شاید این حس به خاطر اینه که این آهنگ واسه‌ی کسی خونده شده که حالا نیست و تو رو یاد کسایی می‌ندازه که از دست دادیشون.

اینجا

با تشکر از سایت شب‌زنده‌ها